Dierenasiel Offem

Beste medewerkers/vrijwilligers, 29-12-09
Bijna twee maanden is Amy (Briljant) nu bij ons in huis.Het is een aanwinst gebleken! 
Ze ontpopt zich als een (poes)lief, speels en erg onderzoekend beestje.
De sterilisatie heeft ze goed doorstaan en ze groeit als kool.  Ze is erg aanhankelijk 
en heel gezellig.
Amy lijkt zich al helemaal hier thuis te voelen en wij zijn reuze blij met haar! 
Jullie hebben een goede match gemaakt! Bedankt hiervoor. 
Verder heel veel succes met jullie aseilwerkzaamheden. 
De beste wensen voor het nieuwe jaar. 
Met vriendelijke groet, Maud en Jan

Hallo allemaal.                                           november 2009

 9 dec. 2005 hebben wij het keesje  Tessy  bij u gehaald. Ze was toen 4 jaar.

Iedereen heel nerveus. Wat wil je, alles is nieuw voor je, er stond je heel wat te wachten.

Maar bij de baas op schoot nog even niet. Na 6 maanden kwam ze er om vragen.

Uiteraard kwam de liefde van alle kanten en ze is er niet meer af te krijgen.

Je groeit naar elkaar en ook is er veel vertrouwen want ze doet nu alles om mee te mogen.

In een stoeltjes lift naar 1000 meter hoogte,,geen probleem. Als de baas zegt dat het goed is

Dan is het ook goed. Mooi weer betekend op de motor in de baby zak. Toeren en kleine

Boodschappen doen is geweldig. Bij 120 km per uur nog praatjes ook.

Op vakantie in de caravan, prachtig al die nieuwe luchtjes.

Los lopen is het mooiste wat er is, alleen met boodschappen doen gaat ze aan de riem.

Ze heeft een nadeel, de trap op gaat prima maar naar beneden moet ze gedragen worden.

Dat is onze fout hoor, maar je denkt er niet bij na tot het te laat is. 
Groetjes van                              

Hanneke  en  Karl   Kipping

Hallo asiel-medewerk(st)ers, 19/7/09 

Het is misschien al snel, maar wilde jullie toch even laten weten hoe het met Mouse gaat op het moment.

Ze is nu 2 dagen hier en heeft inmiddels een veilige plek onder de bank gevonden en zit daar het grootste gedeelte van de dag, maar ’s nachts of als er niemand thuis is, merken wij toch enige activiteiten. Zo is ze inmiddels aan het eten en drinken en gebruikte ze de kattenbak. Tot onze verbazing is ze zelfs met een nep muis die er nog ligt van onze vorige kat aan de wandel gegaan.

1 mei  update

Vlak na het vorige mailtje heeft Mouse namelijk een gat in ons dak in de keuken ontdekt en had een heerlijke schuilplaats gemaakt in ons keuken dak. Daar hebben we haar ook weer uit weten te lokken en inmiddels kan ze daar niet meer in.

Toen heeft ze nog een tijd onder de bank gezeten, maar kwam steeds verder naar voren. We zijn ook rustig begonnen met tegen haar praten en dit heeft goed effect, ze kwam op een gegeven moment spontaan onder de bank vandaan en sprong er op en begon mij kopjes te geven.

Vanaf toen liet ze het ook toe dat wij haar aaien onder de bank. Inmiddels komt ze steeds vaker ook onder de bank uit om een kijkje te nemen en te eten.  

Ze is zelfs naast mij komen zitten terwijl ik dit mailtje type en ze is begonnen aan een grote schoonmaak. 

Wij zijn zeer blij dat ze zich op haar gemak voelt. 

30-4-2009

Beste mensen van het Offem,

Djairo doet het geweldig bij ons! Ook in huis is hij heel goed te houden: hij is zelfs voorzichtig ondanks zijn omvang. Voor ons huis ligt een openbaar plantsoen waar hij heerlijk met de bal en zijn floss in de weer is. Vandaag was het weliswaar niet zo mooi weer, maar we hebben hem toch nog even lekker kunnen laten rennen op het veld. Onze katten moeten natuurlijk nog aan hem wennen, maar Djairo en wij zijn absoluut al hele goeie vrienden. We zijn echt heel blij met hem, en wij denken dat hij ook zo over ons denkt. Volgende keer sturen we ook foto's.

Hartelijke groeten van Fred en Fetsje van Zuijlen

Hallo allemaal,

7 maart was het een jaar geleden dat wij Cole, door ons omgedoopt in Moos, maar nu meestal Poes Poes genoemd, ophaalden. De eerste zes weken waren verre van gemakkelijk. Moos was erg schuw en bang en zat boven op een stoel onder tafel naar ons te blazen en at als hij wist dat wij een heel eind bij zijn bakje vandaan waren. Ook gebruikte hij de bak niet van de stress, maar gelukkig ging het na een week of zes ineens beter en nu is hij een erg leuke en aanhankelijke huisgenoot, vooral stapelgek op mijn man. Als we thuis zijn, is hij graag zo dicht mogelijk in zijn/onze buurt, dus hij is best sociaal geworden!

Inmiddels zijn we verhuisd naar Naaldwijk. Ik was vooraf bang dat hij misschien hetzelfde gedrag als een jaar geleden zou gaan vertonen, maar hij voelde zich hier meteen thuis, zoals uit bijgaande foto’s blijkt.

Hartelijke groet van Erna en Moos

Een eerste bericht uit Oegstgeest van Troela  en Toosje.     

De dames durven nog niet echt naar beneden. Wel zitten zij heel graag op Anne's bed en ze slapen daar ook s'nachts.

Eten doen zij goed en miauwen rond 7.00 en 19.00 en vragen om hun eten. Troela heb ik zien drinken, Toosje nog niet (misschien doet zij dat liever stiekem, ik heb ze ook nog nooit de kattenbak in zien gaan en toch kunnen we regelmatig scheppen)

Toosje is schuwer maar moediger en is al naar de eerste verdieping gekomen en heeft onder Lars' bed gelegen. Lars was helemaal blij. Hij had op zijn halfhoogslaper met lades en een open gedeelte al een plekje genaakt voor de poezen.

Troela voelt zich dan wat eenzaam en roept Toosje die lekker geniet van haar alleen zijn.

Allebei moeten af en toe niezen maar zijn niet ziek en tonen ook geen teken van koorts.

Als de bouwers helemaal klaar zijn plagen we die twee een beetje en lokken ze voorzichtig wat lager in huis. Wie weet zijn ze over twee weken al in de woonkamer beland.

Met  vriendelijke groeten, Christine Zender

Hier een berichtje van mij, Harold. Intussen woon ik alweer een aardig tijdje bij mijn nieuwe familie en heb het er erg naar mijn zin en ben al helemaal gewend. De kennismaking met Rudo verliep heel goed en meestal kunnen we het samen goed vinden. We weten nog niet wie nou echt de baas is en af en toe zitten we wel eens achter elkaar aan. Volgens mij ben ik de baas maar Rudo denkt dat hij de baas is. Nou ja, dan gaan we daarna gewoon weer allebei op bed liggen slapen. Ook aan de twee grote hondenvrienden ben ik al aardig gewend. Ze hebben hier ook hele leuke speeltjes en intussen heb ik ook al leren spelen. Goh, wat is dat heerlijk! Het eten smaakt hier ook prima. Ik zou de hele dag wel kunnen eten en vraag daar ook constant om maar helaas trappen ze daar niet altijd in, … zelfs niet als ik heel lief kopjes geef … !?!?!! ’s Nachts slaap ik op het voeteneind van de baasjes, hebben zij lekkere warme voeten en ik lig ook heerlijk. Mijn baasjes vinden mij, net als Rudo, een enorme schat. Maar ja, nou ben ik dat natuurlijk ook……!!! En zo fotogeniek !!! Zoals jullie horen gaat het heel goed met mij. Allemaal nog heel erg bedankt voor de goede opvang en de tijd dat jullie voor me gezorgd hebben.

Groetjes van Harold en Rudo, Cuba, Ramon en baasjes

Hallo Wil,
Wij zijn een jaar verder en willen jou even laten weten hoe dankbaar we jou zijn voor alle zorg tijdens onze moeizame start.
Halverwege december mochten wij met de familie mee naar huis en een dag later stond je voor de deur met een plantenspuit….die we daarna nog vaak hebben verafschuwd! In die spuit zat een goedje wat over ons hele lijf moest worden gespoten, we bleken ringworm te hebben opgelopen.
In een kamertje soort van quarantaine gezeten, een hele maand,en geen kerstboom gezien. Meerder keren per week kwam je kijken en we waren er niet best aan toe. Ringworm, oormijt en verkouden. Gelukkig is nu ALLES verleden tijd en hebben we een heerlijk leventje. We voelen ons samen helemaal compleet en de familie is dol op ons. En terecht! We zijn dan ook voorbeeldig, knuffelen graag en laten bloemen gewoon in de vaas staan. Vrouwtje denkt dat die slechte start de basis is geweest voor dit gedrag…wij denken dat het de goede genen zijn.
Hier wat fotootje en een dikke knuffel voor allemaal van de hele familie en van Murphey en Cato!

Hier een berichtje over de oud Offem bewoonster Jackie (stond in het asiel bekend als Queen)
Nu 1 week bij mij thuis.
Al vanaf dat het kooitje in huis openging ging mevrouw weer haar gang alsof ze niks anders gewend was.
Snuffel hier terug naar baasje kopjes geven, snuffel daar terug naar baasje kopjes geven enz enz.
Eerste maaltje gegeten, kattenbak gevonden, speeltjes gevonden (nog niet zo interresant) en emmm owja kopjes geven aan baasje.
Je merkt het wel, mevrouw is net zo'n aandachtsmonster als in het asiel.
De eerste keer home cinenema geluid was wel even schrikken..(waar komen die stemmen nu vandaan??)
maar al na een paar minuten lekker rustig slapen en laat al die herrie maar gaan.
Tijdens het computeren lekker over het toetsenbord banjeren is ook erg leuk en kopjes geven en in de weg staan tijdens typen doet mevrouw ook als hobby.
Als ik terugkom van werk zit ze lekker op de bank/bed/vloerkleed te wachten en komt je direct begroeten.
Met vreemden is het direct aanhalig zijn en niemand wordt gespaart; Een kopjes en likbeurt wacht op ieder die binnentreed.
Ik heb het echt getroffen met zon lieve tante en wil daarom nogmaals iedereen bij Offem bedanken.
Groetjes, Bart en Jackie

Hallo allemaal! 

Wij zijn Midas en Bert (voorheen Dagobert) en wonen sinds december 2007 in Hoofddorp. We willen jullie graag even vertellen hoe het tot nu toe met ons gaat.

Na een onveilige rit van het asiel naar ons nieuwe huis (ons vrouwtje nam met 80km per uur een rotonde waardoor wij een salto in onze bench maakten) hebben wij ons lekker 4 dagen onder de bank verscholen. Eigen schuld na zo’n actie op de rotonde vonden wij. Na 4 dagen werd het dus tijd om ons huis nader te inspecteren en te beoordelen wat wij, als echte vondelingen, allemaal konden uithalen. Dat bleek helaas niet veel, naast wat krabbelen aan de stoelen. Er stond voor ons een mooie krabpaal en we hebben een eigen tentje! Er is zelfs een rieten-ikea-klim-boom voor ons aangeschaft en een tweede kattenbak, wat een luxe! 

En onze baasjes hebben zelfs weken achtereen met ons in de tuin gewandeld (aan een tuigje) omdat wij dat zo graag wilden. Maar vandaag was dan het hoogtepunt van ons nieuwe toekomst…we mochten eindelijk los in de tuin spelen! Nou en dat hebben we gedaan hoor, lekker ravotten met elkaar en gras eten, lekker languit in de zon en lelijk doen tegen die arrogante kat van de overbuurman, hahaha! En natuurlijk netjes weer naar binnen toen het vrouwtje dat vroeg (NOT!).

Al met al een mooi leventje hier vinden wij. Oh iets over ons zelf vertellen? Nou we zitten allebei op een nieuwe sport; eten. Dat betekend dat we ook flink groeien…we lusten niets behalve Royal Canin Sensible kattenbrokjes, de rest spugen we gewoon uit. Ik, Midas, ben de kleinste, onhandigste, dikste, de meest aanhankelijke en luie man van de twee en natuurlijk ben ik ook de baas. Mijn broer Bert is snel aangebrand, eigengereid, groot, slank, speels en wil alleen geaaid worden wanneer hij daar zin in heeft. Hij wil absoluut niet opgepakt worden dus ben ik steeds de pineut, maar ach ik hou wel van knuffelen.

Nou het gaat dus best lekker met ons (ondanks dat wij wel stoute dingen doen die ik nu liever niet noem ivm ons imago) en dat wilden we jullie even laten weten.

Groetjes van Bert en Midas en ook van ons baasjes.

Hallo, 

Sinds oktober hebben wij Mickey en Crowie in huis. Crowie heet nu Felix. Het gaat erg goed met ze en ze zijn echt super lief.

Felix is de hele dag de hort op en mickey zit het liefst de hele dag op schoot. als er een schoot vrij is zit hij er gelijk op.

ze kunnen het goed vinden, maar af en toe zijn ze een beetje aan het vechten.  

Groetjes, de familie Dam!

Hallo allemaal,

Hier een berichtje van Bowie, sinds een paar weekjes heb ik ook een nieuw baasje.

Toen we van het asiel richting huis gingen vond hij het best spannend. Thuis aangekomen is hij op de krabpaal gaan zitten en heeft alles rond zitten bekijken.

Onze hond vond het ook er leuk en heeft trouw onder de krabpaal zitten wachten en kijken wat Bowie daar allemaal deed. Al snel kwam ze ons toch begroeten alleen Little ( hond) was nog wel eng en kon regelmatig een hengst krijgen.

Nu ruim 3 weken verder gaat het een stuk beter.

Als Little staat te eten kom Bowie graag bij haar staan :).

Bowie is een heerlijke kat die van knuffelen houd en veel geaaid wil worden. Hij speelt heel graag vooral met de kinderen. Sta er zelf van te kijken hoe druk de kinderen ook zijn dat Bowie lekker mee doet. 

Groetjes Patrick, Wendy, Esmee, Nick, Little (hond) en Bowie

Hallo allemaal,

Hier een berichtje van Poempa en Minous. Maandagavond 14 januari zijn wij bij nieuw personeel in huis gekomen. Na een korte rit met de auto, waarin we allebei stil waren, konden wij uit onze draagmanden uit stappen. Er stond water en eten klaar en ook een aantal manden en hangstoelen maar die vinden wij te min dus we besloten na een uurtje snuffelen dat we het beste op de bank en/of stoel konden gaan slapen.

Opeens werd de deur geopend waar wij beide al een aantal keren aan hadden geroken. Poempa zo snel als hij kon sprintte er naar toe en wat bleek er was nog veel meer om te ontdekken. Na een uur waren we het beide zat en zijn maar eens gaan kijken wat ons personeel beneden aan het doen was. Wat bleek alle lichten deden ze uit en zij gingen ook naar boven waarna ze beiden gingen liggen op een groot vierkant, bewegelijk maar wel lekker warm bed. Ik, Poempa, was daar bij en ging ook lekker mee op dat grote bed. Met volle tevredenheid stapte ik over het hele bed en dekbed waarbij ik mijn nagels lekker vrij hun gang lieten gaan. (Het personeel was licht in paniek, ze zeiden: oh jee, straks lekt het bed en vliegen de veren om je oren. Lekker belangrijk duh.) Na 10 minuten dacht ik: dit moet zus ook weten en ben haar gaan halen, zodat we om 23:00 uur heerlijk met z'n vieren in slaap zijn gevallen.

Nu nog geen 2 weken later, hebben we het hele huis onder controle. Rust wanneer we rust willen en wanneer het personeel aan het werk moet (eten geven of aaien) dan wordt er ook redelijk goed geluisterd. Alleen wat eten geven betreft, de tussendoortjes zijn erg karig dat zou best beter kunnen.

Groetjes en liefs

Minous (nieuwe naam Laura),

Poempa (nieuwe naam Hardy)

en het personeel.

Beste vrijwilligers van het dierenasiel.

Helaas moeten wij jullie melden dat we vorige week Nonna hebben moeten laten inslapen .

Drie jaar geleden waren we bij jullie in het asiel en besloten we Nonna mee te nemen.

Naar ons idee de kat die de minste kans had om op een goed plekje terecht te komen na al zo lang bij jullie geweest te zijn.

Vooral in het begin was ze inderdaad erg schuw. Ze kroop weg op de zolder en het duurde ongeveer 2 weken voordat ze wat minder bang werd.

Heel langzaam ging het steeds beter en hoewel ze visite uit de weg ging wende ze wel steeds meer aan ons.

Zodra wij met onze benen omhoog gingen zitten kwam ze met omhooggestoken staart onder onze benen lopen om ons aan te raken. Ze wilde aangehaald worden. Ze kwam naast ons op de bank zitten en begon kopjes te geven, zodanig dat ze soms zelfs omviel en na twee jaar gebeurde het bijna onmogelijke, ze kwam vanzelf op schoot zitten (zie foto).

Na vorig jaar een abces gehad te hebben (waarschijnlijk ruzie met een andere kat), bleek ze vorige week pleuritus te hebben. We hebben nog een paar dagen geprobeerd haar conditie te verbeteren met antibiotica maar dit mocht niet helpen.

Ze at en dronk niet meer en werd steeds zieker. In overleg met de dierenarts hebben we besloten om haar verder lijden te besparen en hebben we haar in laten slapen en haar in de tuin begraven.

Wij wilden jullie door dit berichtje laten weten dat, hoewel we haar maar 3 jaar mochten hebben, we wel geloven dat het voor haar (voor zover mogelijk) goede jaren zijn geweest.

Met vriendelijke groeten,

Fam. Van der Ploeg

Noordwijkerhout 

Aan de medewerkers van het Dierenopvangcentrum Noordwijk.

In april 2000 stierf onze oude kat en omdat we het gezelschap van een poezenbeest toch wel heel erg misten kwamen we bij het asiel in Noordwijk kijken.Daar zagen we Reddie, een al wat oudere, rode poes die er al een aantal maanden zat. Ze was een wat teruggetrokken beestje, dat erg ziek was geweest toen er een virus rondwaarde in het asiel. Eén van de dames noemde haar “een bescheiden poesje” en we vielen als een blok voor haar. We hebben haar meegenomen en na een aantal dagen kreeg ze een andere naam: ze zwaaide namelijk heel erg met haar staart en we plaagden haar een beetje: Saartjestaartje: Saartje werd het dus.Ze was een jaar of 10, misschien 11, had – volgens het begeleidend briefje – een wat zwalkende (actactisch) loopje, was geen schootpoes maar wel een mensenpoes en zou een goede muizenvanger zijn. Op die laatste kwaliteit hebben we haar nooit kunnen betrappen bij gebrek aan muizen, maar de rest klopte helemaal.Op schoot heeft ze nooit gezeten, maar ze lag graag tussen ons in op de bank en toen ze wat meer aan ons gewend raakte zelfs tegen ons aan: maar op schoot? Nee hoor, zo familiaar werd ze niet. 

Een jaar of drie geleden bleek haar schildklier haar hevig dwars te zitten: ze werd steeds magerder, ondanks dat ze veel at. “Stoken met de ramen open”zei de dierenarts en er is toen een schildklierlob verwijderd. Dat heeft ze bijna niet overleefd. Na de operatie bleken er drie infusen nodig om haar weer genoeg energie te geven om te gaan eten en een stevige poes is ze dan ook nooit (meer) geworden. Wel heeft ze altijd medicijnen moeten slikken, wat ze zonder protest toeliet. Vanaf begin dit jaar ging onze Saar achteruit. Geen renbuien meer door de kamer, geen roffelende pootjes op de trap wanneer ze die zo nodig in een enorme spurt op en af moest racen. Ze werd nog magerder, kreeg steeds minder energie en de dierenarts keek steeds bedenkelijker.

Toen kreeg ze blaasontsteking en de medicijnen sloegen niet aan.

Een week geleden geloofden we er eigenlijk al niet meer in, en de dierenarts bevestigde onze bange vermoedens: Saartje was aan het versterven. Ze lag allen nog maar heel stil op ons bed en bewoog nauwelijks. Wilde niet eten, niet drinken, niet geaaid en optillen al helemaal niet: deed pijn…

We hebben met veel verdriet afscheid van haar genomen en afgelopen woensdag hebben we onze lieve Saar moeten laten inslapen, het ging niet meer. Ze is in m’n armen gestorven.

We missen haar verschrikkelijk: geen Saar meer die ’s ochtends als de wekker gaat om ons hoofd heen gaat lopen mauwen: opstaan jullie! Ze zit niet meer op de badmat naast mijn man, wanneer hij zich staat te scheren en ze hele “gesprekken’ met hem hield.

Wanneer we s’ avonds de tv uitzetten sprong ze van de bank en ging vast bij de trap staan, want dan gingen we naar boven. Alleen zetten we de tv ook wel eens om 8 uur uit en gingen dan niet naar boven. Dan bleef ze een hele poos heen en weer lopen tussen ons en de trap en leverde “commentaar’.

Niet meer naast ons scharrelen wanneer we in de tuin bezig zijn (in haar eentje durfde ze maar heel eventjes de tuin in). Geen Saar meer die luid mauwend op ons af komt wanneer we even weg zijn geweest en geen zachte kopjes meer tegen onze armen wanneer ze snorrend tussen ons in op de bank lag. Na zeven jaar geen Saartje meer; we moeten nog erg aan het idee wennen.

We zijn geen mensen die meteen de ene kat vervangen door een andere. We willen nu even niets. Maar omdat we al 35 jaar katten hebben gehad (als we ze zelf niet hadden kwam er wel weer eentje aanlopen) sluit ik ook niet uit dat we er over een paar maanden weer heel anders over denken. Dan komen we wel eens langs, kijken of er weer zo’n wat ouder kat is die, net als Saar, nog een aantal jaren bij ons een thuis vindt en – zoals alle katten die we in al die jaren hadden – ons hart verovert.

Met vriendelijke groet,

Joan Westerman

Sassenheim

Hallo,
 
Hier spreekt Lenny,
de zwerver die na 3,5 jaar zijn baasjes weer terug gevonden heeft.
Poeh wat was dat spannend zeg. Werd weer in dat mandje gestopt. Ik maar miauwen onderweg want ja hallo ik was de vrijheid gewend.........
Toen kwam ik ineens in een huis terecht.
2 grote neuzen snuffelde aan mijn mandje, maar ik had geen zin om te reageren, vond het veel te spannend.
Toen ging mijn mandje open... Ik keek in de rondte en wat zag ik tot mijn verbazing ......... mijn 2 herder vriendinnen die ik al zo lang niet meer gezien had. Ben gelijk op ze af gerend en heb ze even een dikke knuffel gegeven. Ze hadden mij blijkbaar ook gemist, want ik kreeg een paar grote likken over mijn koppie.
Al snel had ik de etenstafel weer teruggevonden......
En wat schetste mijn verbazing: ze hadden een heerlijke, schone kattenbak die ik gelijk even ben gaan vervuilen. Ze moeten toch weten dat ik terug ben.
Hè, wie zag ik daar lopen.... mijn oude vriend Nicolai... Ben gelijk even gaan kijken, maar hij vond mij best wel eng. De kennismaking met mijn broertje Patser ging ook niet zo super. Voor het laatst gezien toen hij 4 maanden oud was, nu een volwassen kat met 3 poten. Hoe kan dat nou! Mijn broertje kende mij blijkbaar ook niet meer, want hij vond mij heel erg eng.
Nou ja, als zij mij geen aandacht geven ga ik maar even naar het vrouwtje. Heb even heerlijk een uur op schoot gezeten. Heerlijk hoor, weer een huis met allemaal oude bekenden.
Het werd al wat later dus gingen we met zijn allen naar bed. Heb nog even heerlijk bij het vrouwtje liggen snoezen, tot ongeveer 4:30.
Nicolai houdt er niet van als alle deuren dicht zitten, dus riep hij al telkens van doe die deur open, ik wil naar buiten. De baasjes reageerden niet, dus heeft Nicolai zelf de voordeur open gesprongen.
Ja, nieuwsgierig als ik was, ben ik ook maar even naar buiten gelopen. Even de buurt rond gekeken.
Na een tijdje hoorde ik de baasjes roepen, dus ben ik maar weer richting huis gelopen. Daar werd ik gelijk opgepakt en naar binnen gesleurd.
Kreeg op mijn kop dat ik wel 2 uur weggeweest was en dat ze bang waren mij nooit meer terug te zien. Nou zeg, ik was gewoon even aan het rondkijken. Ben er toch weer.....
Alles is daarna op slot gegaan, zodat Nicolai niet weer hetzelfde geintje uit kon halen.
De dagen erna ging het steeds beter. Patser kwam steeds dichterbij en op een gegeven moment hebben we vriendschap gesloten. Met Nicolai ging het ook goed.
Alleen een week later werd ik erg ziek. Had koorts en lag de hele dag stilletjes in een hoekje te slapen. Mijn baasjes besloten toch maar even naar de dierenarts met mij te rijden. Wat bleek: ik had een groot abces op mijn koppie. Ze hebben deze schoongemaakt en ik heb antibiotica gehad.
Gelijk kreeg ik ook weer mijn enting, want ja die had ik ook al 3 jaar niet meer gehad.
Mijn koppie genas snel en ik ging weer helemaal opleven. Helaas ging ik 5 dagen later niezen. Bah, ik voelde me niet zo lekker. Baasje heeft de dierenarts weer gebeld, maar deze zei omdat ik al een spuit had gehad dit vanzelf wel weer weg zou gaan. Alleen lopen mijn vriendjes nu ook te niezen en te snotteren. Heb ze denk ik een beetje aangestoken.....
Zij hebben nu ook medicijnen.           
Naar buiten ga ik niet graag. Ik kan wel door het kattenluik, maar vind het bij de kachel en bij de baasjes veel gezelliger.
Alleen 's morgens vroeg mee de honden uitlaten doe ik graag.
 
Ik heb mijn huis weer gevonden en heb het prima naar mijn zin.
Lig zoveel mogelijk bij de baasjes op schoot (zelfs zoveel dat ze er af en toe ziek van
worden hahaha)
Ik wil jullie bedanken dat jullie mij weer herenigd hebben met mijn baasjes.
 
Met een poot en een kopje,
Lenny

Beste Linda en andere verzorgers,

Gisterenavond heb ik Ollie opgehaald, we noemen haar nu Mollie (klinkt voor haar hetzelfde en past leuk bij de naam van haar 'zusje' Maddy). Mollie is inderdaad een heel lief, aanhankelijk en sociaal katje. Ze ging gisteren heel gewillig mee en toen ze thuis uit de reismand mocht, kwam ze meteen kopjes geven. Daarna begon de snuffeltoer. Ze heeft hier aardig wat ruimte tot haar beschikking, inclusief een altijd toegankelijk balkon en dak van het trapportaal waar ze lekker in de zon kan liggen en van de frisse lucht kan genieten. Nadat ze wat gegeten had en op haar gemak was, heb ik Maddy kennis met haar laten maken. Mollie kwam meteen naar haar toe, maar Maddy ging blazen. Hoewel Maddy uit een gezin komt waar ook andere katten waren, is ze de laatste 6 jaar bij mij enigst dier geweest. Ze ziet wel katten beneden lopen, maar had nooit meer echt dierencontact. In de loop van de avond draaide het verhaal om, Maddy wilde wel contact maken, maar Mollie dacht 'bekijk het nu maar'. Echt een lapjeskat. Hopelijk zullen ze goed aan elkaar wennen, ik zal er zeker alles aan doen. De rest van de week werk ik niet, zodat ik Mollie zich een beetje begeleid thuis kan laten voelen. Lag Mollie in het begin van de avond nog in de keuken en op het kleedje in de douche, toen ik gisterenavond naar bed ging, lag mevrouw daar vorstelijk op me te wachten. Ze begon hard te knorren en kroop lekker tegen me aan. Was even wennen voor mijn kat, want toen die haar nachtplekje op bed wilde opzoeken, sprong ze bijna bovenop Mollie. Dat was dus weer even blazen.

Mollie eet prima, het zachte seniorvoer gaat erin als koek en blijft er ook in. Ze heeft alleen een keer wat brokjes uitgespuugd, maar daar hadden jullie me al voor gewaarschuwd.

Ik denk dat Mollie zich hier al prima thuis voelt en helemaal op haar plekje is. Ze ligt nu languit op de bank te slapen. Ze krijgt veel liefde  en aandacht, wat ik als poezenmens niet meer als normaal vind overigens.

Tot zover het nieuws over Mollie en haar nieuwe baasje en zusje, alles gaat goed en ze thuis!!!

 Groetjes, Renate van Leeuwen

Hallo, 

inmiddels zijn wij al weer een maand de trotse eigenaars van Lion (de blonde op de foto). Het gaat heel erg goed met hem, eigenlijk  voelde hij zich vanaf de eerste dag al helemaal thuis bij ons.  Bella (onze andere hond, de zwarte) en Lion zijn echt een stelletje, ze likken elkaar en ze slapen lekker tegen elkaar aan en af en toe breken ze de boel af bij ons als ze elkaar achterna zitten. In het begin ging het met de katten en Lion niet zo goed (dat lag aan de katten, niet aan Lion), inmiddels zijn de katten al helemaal aan hem gewend. Lion is een heel sociale hond, hij kan het echt met elke hond goed vinden. Hij is ook dol op water, d.w.z. hij gaat graag pootjebaden, zwemmen durft hij (nog) niet. Achter een balletje aan rennen en stoktrekken vindt hij ook geweldig leuk. Kortom : Lion is een hartstikke leuke hond, waar we erg blij mee zijn.

 Groetjes van familie de Groot en een poot van Lion en Bella.

Echt maatjes met onze andere poes Brikkie (lapjespoes) is ze niet, maar ze hebben ieder hun eigen plekjes om te luieren, dus ruzie hoeven ze niet te maken.
Bambina mag niet te lang buiten blijven, als het donker wordt komt haar jachtinstinct boven en blijft ze rustig tot ver in de avond buiten ravotten, maar ze komt altijd terug als ze uitgespeeld is.
Ze voelt zich duidelijk thuis bij ons, dat is fijn. Zodra het etenstijd is, is ze er als de kippen bij.
Bambina komt graag lekker tegen je aan liggen, vooral buiten in de zon vind ze dat heerlijk. Als ze het zat is om aangehaald te worden, merk je dat gauw genoeg, dan zet ze even haar nagels en tandjes in je arm of hand, maar ze bedoelt dit niet echt gemeen, ze zegt ermee dat ze even rust wil.
Daarna is alles weer goed.
We zijn erg blij met Bambina en hopen dat er nog veel katten geplaatst worden!Ik heb gezien dat dat ook goed gaat.

Groetjes Marielle en de rest van de fam. Martin en pootjes van

Bambina (en Brikkie)

01-08-2006
Beste allemaal,
Hier een berichtje van dames Nessie en Fiona. Het gaat redelijk goed, na aanvankelijk de boel bij elkaar gebruld te hebben. Net zoals dames op leeftijd betaamd. Welnu, we hebben na een nachtje er over na gedacht te hebben ons beetje voor beetje bij elkaar geraapt. 
Het eten lieten we even zo omdat ons een vier sterren hotel voor de geest stond.......later aten we gewoon "á la carte".
En zoals u ziet hoort voldaan uitbuiken in een gemakkelijke stoel hierbij of men neemt met veel mijmeringen een overgoten zonnebad in de vensterbank. Groet ehh...miaauw    

Nessie en Fiona

14-06-2006
Hallo,
Hier dan eindelijk een berichtje van Angelo. 
Ik ben nu zo’n half jaartje bij de familie Elvader. Het was wel eventjes wennen. Ik denk dat ik een traumaatje heb gehad. Ik wilde de hele dag wel worden aangehaald, maar kon soms heel erg bang zijn van mijn eigen baasjes. Vooral als zij na even weg te zijn geweest weer binnenkwamen, schrok ik me dood en rende hard voor ze weg om even later voorzichtig naar ze toe te komen en bij ze op schoot te willen liggen. Vervolgens was ik niet bij ze weg te slaan.
De ergste angst is inmiddels voorbij en ik dring mij nog steeds graag op, zelfs bij het bezoek.
Het is hier binnen erg gezellig en ik vond het in het begin maar niets om naar buiten te gaan. Ik moest wennen aan die grote vogels die mij probeerden aan te vallen en die wind om mijn kop vind ik nog steeds niets.
Ik heb hier wel lekker de ruimte, zowel binnen als buiten. Mijn lievelingsplek is de schoot van één van de baasjes en daarna de trap waar ik het liefst speel met een touwtje of een namaakmuis. Een echte muis heb ik tot nu toe niet gevangen. Als het zover is horen jullie het wel.

Groetjes van Angelo

24-05-2006

Beste mensen van het dierenasiel,

Ik wil u even laten weten dat het heel goed gaat met Thomas. Het was even wennen voor hem in zijn nieuwe omgeving, maar inmiddels heeft hij zijn plek gevonden (op mijn bank zoals u hierbij ziet) en 's nachts ligt hij gezellig op mijn voeteneind.
Hij snapt inmiddels dat het eten dat ik voor hem klaar zet ook daadwerkelijk voor hem is, dat was even aftasten en de weg naar de kattenbak is ook geen probleem.Naar buiten is hij nog niet geweest, daar wacht ik nog wel even mee.
Verder is het een gezellig een aanhankelijk beest die heftig kan knorren en spinnen en hij lijkt het prima naar zijn zin te hebben in mijn huis in Lisse.
                                                                      
 Ik dank u hartelijk voor de tijd dat u voor Thomas heeft gezorgd.

Vriendelijke groeten,  José Elfering uit Lisse    
 

12-05-2006
Hier een berichtje van twee oud bewoners, Suzie (nu 10 jaar) en Ziggy (nu ongeveer 5 jaar).
Het is alweer een tijdje geleden dat mijn vriend Robert Jan en ik onze schatjes bij jullie in het asiel hebben geadopteerd; zo'n 3 en half jaar om precies te zijn! Ze konden het in het begin niet zo goed met elkaar vinden maar stukje bij beetje zijn ze naar elkaar toe gegroeid. Ze verschillen danook dag en nacht van elkaar qau karakter; Suzie is heel aanwezig, bazig en luidruchtig terwijl Ziggy zich liever stilletjes afzonderd. Gelukkig zijn het alletwee wel kroelpoezen; 's avonds komen ze bij ons op de bank zitten en 's nachts slapen ze samen aan het voeteneinde. Dat hadden we vooral van Ziggy niet verwacht. Ziggy was als zwerfkat samen met haar hele familie bij   jullie binnengebracht en was niet eens uit haar hokje geweest in de tijd dat ze bij jullie zat.

Robert en ik hebben ook wel heel veel geduld met haar moeten hebben en af en toe doet ze nog wel eens rare dingen (mogen we haar midden in de nacht van het dak halen omdat ze er niet meer af durft...)  maar nu vindt ze het heerlijk om bij je te komen liggen en geaaid te worden.
Inmiddels zijn we twee keer verhuisd en nu wonen we in Urmond (Limburg) in een huis met een lekkere grote tuin en dat vinden ze alletwee prachtig. Ze miauwen nog niet met een zachte G maar daar wordt aan gewerkt! Bijgevoegd nog een foto van de dames.
Groetjes, Sandra Scheele en Robert Jan Joosse, Urrmond (Nattenhoven)

Zoals gezegd komen de foto's nog.

Groetjes van Hans en Netty van Hattem

Wilde even doorgeven hoe het gaat met “Klaas” die ik bijna 2 jaar geleden op heb gehaald uit het asiel Noordwijk. Een “kater” in het wild geboren was wat ik te horen kreeg. Zal altijd binnen moeten blijven en geen schootkat worden. Na 3 maanden kwam ik er achter dat “klaas” niet een kater was maar een poes. Een beetje blunder bij de dierenarts die een castratie wilde uitvoeren maar een sterilisatie moest doen en mij in paniek belde. Cooper zoals klaas nu heet is een hele leuke lieve kat. Ligt graag op schoot en heeft zijn eigen buurt buiten waar zij af en toe voor moet knokken. Maar met haar eigen kattenluik kan ze er in en er uit wanneer madam zin heeft. En als de baas thuis is dan is het op schoot of maar iedere manier om bij de baas te zijn. En als ik ga slapen dan gaat ze heerlijk mee naar boven en mag op bed slapen. Wil via deze weg even zeggen dat ik echt heel erg blij ben met de keuze om bij jullie een kat te halen. En dat het een poes is ipv een kater dat is helemaal niet erg. En het is weer het levende bewijs dat vrouwen duur zijn. 124 euro ipv 58. Maar dat mag de pret niet drukken. Ben blij en gelukkig met haar en zij is blij om een goed huis te hebben en altijd eten EN haar kattenluik. Heb er twee foto’s bij gedaan hoe “klaas” er nu uit ziet om op jullie site te kunnen zetten. Top wat jullie doen.

Remco & Cooper van Kuilenburg

Bussem

Hartelijke groeten, John en Marina Pot

 
Hierbij even de groetjes van ons drietjes. Zoals jullie zien hebben wij het heel erg naar ons zin. We zijn al helemaal gewend en gaan lekker ons gangetje. We leven ons uit en hebben besloten (nog???) niets te slopen.
Rudo moest wel even aan ons wennen, maar die vindt het toch ook wel leuk.
Als hij geen zin in ons heeft gaat ie ergens rustig liggen slapen. We zijn al een paar keer buiten geweest. Dan krijgen we zo'n raar tuigje om. Kunnen we wennen, want we schrikken toch nog wel van onbekende geluiden. We hebben wel nieuwe namen gekregen. Lilo heet nu Gijsie (Gijs is niet wijs! Horen we wel eens).
Nimo heet nu Jochem (Hij is nogal een praatjesmaker). Er woont hier ook nog een grote hond Sandor.
Die is wel lief. Af en toe komt ie met zijn grote giechel naar ons toe, ruikt even aan ons en gaat z'n gang weer. Als ie ligt te slapen springen we over hem heen. Wij zijn toch altijd sneller.
Heel veel kattegroetjes van de familie Lüschen uit de Narcisstraat.
Rudo, Gijsie en Jochem

Dit zijn Bas en Sam. Deze twee broers hebben lang in ons dierenopvangcentrum gewoond. Alhoewel iedereen die in het asiel werkte verknocht op ze waren, is iedereen toch erg blij dat ze nu samen een nieuw liefdevol huis hebben gevonden.

Het gaat jullie goed, jongens. Maar we missen jullie wel.

Medewerkers Dierenopvangcentrum Noordwijk