Dierenasiel Offem

Beste medewerkers van het asiel,

Hierbij een berichtje van Eden  of Eefje, zoals we haar hebben genoemd.  Het gaat ontzettend goed met haar en ons.  Zodra het deurtje van het reismandje open werd gedaan, kwam Eefje nieuwsgierig en voorzichtig snuffelend naar buiten en ging de boel verkennen. Binnen 24 uur had ze ons allemaal ingepakt door ons kopjes te geven, te spinnen en op onze schouders te gaan liggen.

Netjes heeft ze de eerste uren haar behoefte opgehouden, net zolang totdat de kap op de kattenbak was geplaatst. Toen was het gelijk herkenbaar en vanaf dat moment is het geen probleem geweest. 

Na de eerste week in de huiskamer hebben we de deur opengezet en mocht ze op onderzoek in de rest van het huis ( behalve de slaapkamer en doucheruimte).  Nu is er geen leuker gebeuren dan héél hard de trap ophollen, dan weer naar beneden en dan weer naar boven!  Soms ben je haar een poosje kwijt en ligt ze op de overloop rustig te slapen.

Vooral na het eten is er nog wel sprake van de ‘dolle dertien’, dan probeert ze overal op te klimmen, snel een aanloop te nemen zodat ze toch boven op het (verboden terrein) aanrecht of kastje kan komen.  Gelukkig laat ze zich goed corrigeren en afleiden. Propje papier, een lange veter, een pingpong balletje in een papieren zak zijn de favoriete speeltjes. Voor nieuwe mensen is ze totaal niet bang en van een typisch schildpadkarakter hebben we nog weinig gemerkt.

Kortom, een super kitten!  En na vele “Nee, Eefje!” uitroepen ben je alles even vergeten op het moment dat ze zich luid spinnend tegen je aan nestelt. 

Veel groeten en succes met jullie werk.

Familie von Faber en Eefje

    

  

Zoals jullie kunnen zien vermaakt hij zich prima in z'n nieuwe paleis. Hij begint alleen wel duidelijk te maken dat hij erg graag naar buiten wil maar dat duurt nog wat weken. Verder zijn we nog steeds erg blij met hem en hij denk ik ook met ons.

Ga door met het goede werk en hopelijk krijgen alle dieren zo'n kans als Thalice.

Met vriendelijke groet,

Thijs van Duijn

Goedemorgen,

Hierbij een verhuisberichtje van Banjer. Bij jullie beter bekend als Minous.

We hebben haar zaterdagmiddag opgehaald en het gaat echt supergoed. Wat een ongelooflijk lief en nieuwsgierig beestje. We zijn echt superblij met haar.

De eerste paar uur liep ze uiteraard wat onwennig rond maar nu loopt ze parmantig de hele tijd achter ons aan en kunnen we haar wel doodknuffelen.

Kammen gaat zelfs ook al prima zoals je op de bovenste foto kunt zien.

Met vriendelijke groeten

Kitty van Gent en Rob Janssen

Beste medewerkers van het Asiel,

Wij willen jullie graag laten weten dat het erg goed gaat met Spring. Zij heeft het hier erg naar haar zin.

Ze is helemaal niet bang geweest en voelde zich direct op haar gemak. Donderdagavond heeft zij meteen de woonkamer verkend en kwam zij zelf naar ons toe om kopjes te geven. Na een uur(!) zat zij uit zichzelf al gezellig naast ons op de bank. Overdag zit zij graag rustig op zolder op een stoel. 's avonds zoekt zij de gezelligheid op en komt ze bij ons op de bank of bij ons op schoot liggen. Wij zijn erg blij met de poes!

Hartelijke groeten,

Giselle van Wegberg

Beste medewerkers van het asiel,

 
Zoals beloofd even een berichtje over hoe het met Gandzia gaat (inmiddels omgedoopt in Yentl).

Het gaat hartstikke goed. De nieuwe omgeving was wel even wennen, maar ze was gezond nieuwsgierig en wist haar weg snel te vinden.

Het contact met haar voelde al gelijk vanaf het begin vertrouwd, wat dat betreft hoefden we helemaal niet te wennen. Ze sliep 's nachts gelijk op bed, naast mijn hoofdkussen, zo dichtbij mogelijk ! En kopjes geven en alsmaar knorren ..... : ))

Ze eet en drinkt goed, gaat netjes op de kattenbak en is de grootste knuffelpoes ooit. Ik heb het enorm met haar getroffen en ben dan ook superblij met haar, het is zó'n scheet !

Hieronder stuur ik wat fotootjes mee.

hartelijke groeten

Sonja Duivenvoorden en kopjes van Yentl

 

       

      

Datum: 25 oktober 2011

Aflopen mei mochten ze met me mee, Sharon ‘de Baron’ (9) en Poes (10). 

Mijn katers Gato en Zwaantje die al bij mij woonden vonden het maar wat interessant. Sharon en Poes moesten even wennen aan alles en hebben de eerste nacht apart in de logeerkamer geslapen. Daarna konden ze van veel ruimte en een altijd bereikbaar, afgeschermd balkon genieten. Zowel Sharon als Poes sliepen de tweede nacht al bij me. 

Poes blijkt een onverbeterlijke vrijdoos die de drie katers wel aan kan, Sharon is meer op zichzelf en tolereert de andere katten (vandaar De Baron). Inmiddels zijn Poes en Zwaantje dikke vriendjes en rennen vaak achter elkaar aan, dolle pret. 

Het gaat heel goed met Sharon en Poes, het zijn echt schatten van katten. Ik kan vreselijk lachen om Poes die als ze speelt enorme bokkensprongen met vier poten gelijk maakt. Sharon kan heerlijk verliefd naar me kijken en zoekt me overal op als ik even weg loop. Ze smikkelen en slapen er rustig op los. 

Twee niet al te jonge katten die een heerlijke aanvulling zijn op mijn gezinnetje. Alsof ze altijd voor mij bestemd waren…!

Renate van Leeuwen

Beste mensen van het dierenasiel,

Het is al ruim een maand geleden dat we Snuffel meegenomen hebben uit het asiel, en we zijn helemaal gek met hem.

We proberen hem wel een beetje discipline bij te brengen, wat niet altijd makkelijk is bij hem. Maar hij is nu op cursus, en zo leert hij om iets beter te luisteren en gaan wij iets meer van zijn gedrag en gewoontes begrijpen.

 Hij heeft al veel favoriete plekjes in huis ontdekt, en ook vanaf het balkon het pleintje beneden hem observeren vindt hij prachtig. En inmiddels kent hij ook elk parkje in de buurt, is hij al een paar keer flink uitgeraasd op het strand en heeft hij al heel veel leden van de Snuffel-fanclub. Onze buurjongen vindt hem "de liefste hond van de hele wereld", en dat vinden wij ook.

 groetjes van Mirjam Albering en Wilco Maas, en natuurlijk een stevige knuffel van Snuffel.

Beste mensen,

Even een berichtje over Garfield. Hij is omgedoopt in Sjeng en hij heeft het zeer naar zijn zin. Na de eerste paar dagen is hij goed gaan wennen, heeft zich aangepast aan de andere kat en geniet volop van de ruimte binnen en buiten. Hij is bij voortduring op verkenning uit en neemt, wanneer wij ergens zitten te lezen bij voorkeur plaats op de krant of het boek.

Het is een goeie keuze geweest om hem mee te nemen. Wij genieten volop van hem,

 
Met vriendelijke groet uit Slenaken.

 Josee en Will Geraedts

Datum: 19 juli 2011

Hallo allemaal,

Wil jullie even laten weten dat het goed met me gaat. Ik ben intussen gewend aan mijn nieuwe huis en aan de hond (Kanda), soms doet de hond wat gek, volgens 
mij wil ie dan spelen, ik trek me er weinig van aan en ga gewoon mijn gang.Soms krijg ik ook een likje van de hond, wat ik daarvan moet denken weet ik nog niet precies, voelt niet onaardig...

Ik ga al een tijdje lekker naar buiten en ben de buurt aan het verkennen, 1 keer heb ik ruzie gehad met een andere kat met als gevolg dat ik een klein stukje oor ben kwijt geraakt, maar ik bijt wel van me af. Als ik buiten ben staat de terras deur altijd open, dus als het allemaal te gek wordt ren ik gewoon weer naar binnen en 
ga lekker op de bank liggen.

's Nachts slaap ik meestal in bed, lekker tussen de kussens in van mijn nieuwe mensen.

Hun vinden trouwens dat ik kan praten, volgens hun kan ik zeggen "honger" en dat zeg ik volgens hun vaak.

Ik heb het hier best naar mijn zin, soms lig ik ook op schoot.

Ik heb zo mijn plekjes in huis: overdag op de bank, op een kussen vlak bij het raam en soms op de stoelen van de eettafel. Ik speel regelmatig met touwtjes en (speelgoed)muizen. Mijn mensen denken dat ik misschien ook een echte muis vang (maar daar ben ik nog niet aan begonnen).

We spelen vaak een spel: als de mensen eten spring ik op het aanrecht in de keuken om te kijken wat er in de pannen zit, mijn mensen tillen me dan eraf en ik spring er weer op, mijn mensen houden dit echt lang vol, maar ik ben een echte doorzetter en hou het ook vol....Pas als mijn mensen gaan afwassen doe ik niet meer mee met dit spel...!

Dus het gaat prima met mij. 

Lieve groeten ook van mijn mensen (Jutta en Kees) en van de hond Kanda.

Dag allemaal en groetjes van

Willem 

Hallo allemaal!             25/5/2011

Hier weer een berichtje van PUK!

Ik woon nu bijna 3 jaar bij mijn bediende en ik heb het nog steeds reuze naar mijn zin.
Ik ben nog steeds niet zo dol op vreemde mensen in huis, maar dan ga ik gewoon onder de
bank zitten tot ze opgehoepeld zijn.
Mijn bediende zorgt heel goed voor me. Ik hoef maar te miauwen en ze rent voor me naar de keuken
om iets lekkers te halen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen grote heldin ben.
Als ik op het balkon zit en er komt een vogel aanvliegen weet ik niet  hoe snel ik de kuierlatten naar
binnen moet nemen. Want vogels zijn best wel heel erg eng!!!!
Tot overmaat van ramp is er nu zo'n vliegebeest op het idee gekomen om een nestje te bouwen op het
balkon van mijn bediende. Toos en Tinus heeft ze ze genoemd. Die 2 vlogen af en aan met takjes en blaadjes, een puinhoop maakten ze van mijn balkon! En nu zijn er nog 2 mini vliegbeesten bij gekomen!
Tillie en Willie heten ze.
Ik kan niet wachten tot ze zijn verdwenen, want iedere keer als ik op het balkon kom dan zit Toos naar
me te loeren op de balustrade. Doodeng! Mijn korte staartje trilt dan alle kanten op.
Ook vind ik het heel erg leuk om mijn bediende midden in de nacht wakker te maken door boven op haar te klimmen en dan met mijn kopje recht voor haar hoofd te gaan zitten. Soms doet ze alsof ze me niet doorheeft, maar dan geef ik haar gewoon een klein tikje met mijn poot.
Wat ik alleen niet zo leuk vind is dat mijn bediende af en toe met vakantie gaat. De buurman zorgt dan wel heel goed voor me, maar ik mis haar dan wel hoor. Als ze dan terug is wijk ik geen moment van haar zijde, en ga ik zelfs mee naar het toilet. Tsja, dan moet ze me maar niet zo lang alleen laten….

Maar ik heb het dus nog reuze naar mijn zin, en ik hoop dat alle poezevriendjes die nu nog in het asiel zitten ook snel een lieve en betrouwbare bediende zullen vinden!

ik stuur nog even een up date over ze (kan het niet laten) 29/3/2011

Nu het iets mooier weer is zijn ze dus op het balkon af en toe, ik heb er gaas omheen gedaan want ik woon op 2 hoog en ze hingen wel erg tussen de paaltjes naar beneden te koekeloeren brrrrr doodeng maar nu is het veilig. Beer gaat meteen rollen daar zo fijn vind hij dat in het zonnetje. 

Tijger vind alles erg spannend als hij iets voor de eerste keer ontdekt en gaat dan miauwen, hij is erg aanhankelijk en zit het liefst op schoot en hangt dan echt  net als een tijger dus hij doet zijn naam eer aan. 

Beer is heel kalm en wil graag naast me op de bank niet jaloers maar vind zoiets van oh Tijger aandacht nou dan IK ook! 

Ze zijn werkelijk om op te vreten die 2, ik had net voor Tijger wat kattemelk neergezet en Beer houd daar niet van had je moeten zien hoe die me aankeek  ben maar snel wat lekkers voor hem gaan zoeken. (likje smeerworst) 

Ze laten zich gelukkig heel makkelijk kammen,  dat vinden ze zelfs heerlijk snorren heel hard. 

Af en toe hebben ze zin om lekker door het huis te rennen en zich een ongeluk te krabben aan mijn mooie bankjes ohohoh,  ja wat je niet allemaal over hebt hè voor die stinkertjes.

Nou ze gedragen zich als prinsjes en dat zijn ze natuurlijk ook! 

Terwijl ik type zit Tijger op schoot en het toetsenbord vol haren zit me een gek te niezen. 

Dahag groetjes van de 2 prinsjes

en van mij Liesbeth

5 mei 2011.

Hier een berichtje van Smoky (haar oude naam in de kittenopvang  was Bohdi).  Ze kwam ontzettend snottig bij ons in huis in januari 2011.  Na nog 2 intensieve kuren antibiotica en 2 spoedopnames in de zuurstofkooi bij onze dierenarts wegens acute benauwdheid hopen we het nu redelijk onder controle te hebben.

Röntgenfoto’s wezen op astmatische bronchitis. Smoky heeft  astma medicijnen gekregen die ze haar hele leventje zal moeten gebruiken (een puffertje  Flixotide wat je dagelijks toedient via een  inhalatiemaskertje voor baby’s) . Na 4 dagen was het snot verdwenen en kon ze voor het eerst normaal ademen! En het inhaleren laat ze zonder problemen toe.

Smoky heeft het ontzettend naar haar zin met Noortje (ook uit jullie asiel, ze heette toen nog Lotje, ook wel Snotje).  Het was liefde op het eerste gezicht.  Ze speelt met muisjes, touwtjes, rent als een gek door het huis samen met Noortje. Ook liggen ze ’s nachts samen in een hangmatje te slapen en wassen ze elkaar.

Smoky is een echte lieverd.  Ook Noortje wil haar niet meer kwijt. 

Ben en Patricia Top, Amsterdam

Hallo allemaal!                                                                                                Dec. 2010 

Kennen jullie mij nog? Ik ben Vesta en woon alweer bijna 1 jaar bij mijn nieuwe baasjes.
Het is best wennen geweest hoor voor iedereen.
Ik wist niet goed welke “baasjes” regels er waren en kon daarom best wel vervelend zijn.
Gelukkig gaat het iedere dag een beetje beter en hebben we steeds minder ruzie.
Alleen visite vind ik nog altijd niet leuk, ik ga dan heel hard blaffen en hoop maar dat ze snel weggaan.
Maar mijn baasje heeft 2 kinderen en best veel vrienden dus er komt nogal eens visite ….pfffff….best vermoeiend.
Ze worden ook boos als ik zo blaf want sommige mensen vinden mij dan eng en durven niet naar binnen, eigenlijk best wel knap hè ?!
Maar er zijn ook veel leuke dingen hoor! Ik mag altijd mee op de fiets, voorin het mandje en soms een stukje ernaast rennen en ook in de auto vind ik helemaal te gek want dan gaan we meestal wel iets leuks doen naar het strand bijvoorbeeld , dan mag ik hard achter de bal aanrennen of de bal vanuit de lucht op vangen en dát kan ik goed jôh!
Zwemmen vond ik eerst een beetje eng maar nu niet meer, ik plons graag in het water alleen is het nu te koud.
Mijn baasje heeft gisteren een leuk foto van mij genomen in de sneeuw, dat vind ik helmaal geweldig. Ik ga dan heel hard rennen en spelen met de sneeuw.

Al met al gaat het dus goed met me en dat wilde ik even laten weten.

Groetjes, Vesta

Hallo team van dierenasiel Noordwijk.                                                               okt. 2010

Wij hebben vorig jaar oktober Thomas die eerst The Great One heette opgehaald bij jullie. Hij heeft het bij ons erg naar zijn zin. Hij slaapt bijna de hele dag en s’avonds zit hij bij iemand op schoot. De eerste dagen was hij een beetje schuw en was alles eng, nu loopt hij rustig door de kamer en zijn sommige dingen zijn nog eng. In april hebben we Toulouse die eerst Bocco heette bij jullie opgehaald als maatje voor Thomas. Hij heeft het ook heel erg naar zijn zin bij ons. Toulouse kan het vaak goed vinden met Thomas maar ze kunnen ook heel gemeen tegen elkaar zijn dan begint Toulouse te blazen naar Thomas maar Thomas trekt zich en dan niks van aan. Toulouse zie je overdag meest niet maar s’avonds loopt hij met zijn muis in zijn mond

Groetjes van de familie van der Meer en Thomas en Toulouse.

Hallo,                                                        okt. 2010              
Ik wilde even laten weten dat het goed gaat met Fiepje.
Ze speelt graag met onze andere kat Brindavan en springt zelfs in het raamkozijn om even lekker naar buiten te kijken. Eten en drinken gaat heel goed en verstoppen doet ze bijna niet meer.
Wij zijn echt heel blij met haar en volgens mij is zij ook erg blij met ons.
Groetjes Femke & Maria.

Beste medewerkers van het dierenasiel,                                                                    28/10/10
 
Gister heb ik Gizmo & Marietje eindelijk op kunnen halen.
Het gaat nu al ontzettend goed met ze. Tijdens de terugreis naar Leidschendam was vooral Gizmo erg aanwezig in de auto, veel miauwen. Marietje hoorde we nauwelijks.
Eenmaal thuisgekomen heb ik de reismandjes opengezet en konden ze hun nieuwe huisje
gaan verkennen. Precies omgekeerd als wat we verwachten, gebeurden, Marietje kwam uit haar reismandje en ging de boel verkennen. Gizmo heeft er zeker nog een uur ingezeten voordat hij eruit kwam. De aangeboden snoepjes lieten ze links liggen. Marietje ging al snel drinken. Marietje kwam gisteravond al contact zoeken en kopjes geven. Gizmo wilde nog even geen contact. Marietje hielp Gizmo uiteindelijk op weg en toen durfde ook Gizmo zijn reismandje uit.. Samen hebben ze de boel verkend en al snel zaten ze samen onder het bed. Net toen ik dacht dat ze er niet meer onder vandaan zouden komen, kwam Marietje rond 00.30u de woonkamer binnen wandelen, en waar de 1 is is de ander, dus Gizmo erachter aan. Gizmo ging snel weer in het reismandje zitten, maar Marietje had zin in contact en trek.. Al druk miauwend en kopjes geven genoot ze van de snoepjes en speelden we met zo'n hengel met speelgoedbeestje eraan. Uiteindelijk Gizmo ook uit het reismandje gelokt met snoepjes. Die vond aaien nu toch ook wel erg fijn. Om 7.00u werd ik wakker gemiauwd en was het een drukte van belang. Overal laggen katten speeltjes en kattenbak korrels, mooi! dacht ik, allebei dus gepoept en geplast!..en nog in de bak ook!  Net alsof ze helemaal uitgehongerd waren vielen ze het eten aan.. Allebei uit een apart bakje, maar Gizmo wil graag hebben wat Marietje heeft. Gizmo weer bij zijn eigen bakje gezet en zo konden ze allebei rustig eten... De rest van de dag is rustig verlopen. Gizmo heeft zijn plekje gevonden op de vensterbank, achter het gordijn.. Laat zich heerlijk aaien en borstelen. Spint en miauwt tevreden. Marietje ligt graag op de bank, in de buurt van Gizmo. Ook zij laat zich heerlijk aaien, borstelen vind ze nog even eng.. Wel speelt ze erg graag, vooral als ik op de grond zit of lig vind ze dit erg leuk. Zodra ik haar staand benader vind ze dit erg eng en loopt ze nog voor me weg.. Maar dit zal met der tijd ook minder worden. 
Ze zien er nu in iedergeval al tevreden uit en ik geniet enorm van ze! Wat kunnen ze samen kletsen zeg, vooral Gizmo reageerd op alles wat ik zeg met een miauw..
Ik zal jullie zo nu en dan nog eens laten weten hoe het met ze gaat!
 
Groetjes Mariëlla

Hallo allemaal,

Eind juli 2010 hebben we Gizmo gehaald uit het dierenasiel. Ze is een klein schattig katje en de naam Gizmo vonden we dan ook niet passen. We noemen haar sindsdien Duma! Ze komt graag bij je op schoot zitten en kopjes geven. Ze heeft een favoriete kamer om 'in te hangen' en te luieren. Als er een deur of een kast opengaat dan staat ze ineens naast je om te boel te inspecteren. Drinken uit een bakje vind ze saai, ze heeft een grote emmer met water ontdekt waaruit het veel beter smaakt! Ze wil graag naar buiten, maar zal eerst nog even aan haar nieuwe huis moeten wennen voordat ze alleen op pad mag!
Groetjes, Joost&Renate

Hallo allemaal, 

Het is nu bijna een jaar geleden (2 oktober 2009) dat ik bij jullie Stacey heb opgehaald.
In jullie omschrijving stond 'Ze heeft een echt schildpad karakter. Deze dame vertrouwt mensen niet zomaar.' Ze vertrouwt nog steeds niet iedereen maar gelukkig kan ze het goed vinden met de buurvrouw, zij zorgt voor Stacey als ik op vakantie ben. Verder vermaakt ze zich prima in haar eentje. Het is een echte knuffelkont en altijd in voor een aai waarna ze meteen begint te spinnen. Ze gaat vaak op het balkon een frisse neus halen en wat gras happen. De galerij is een groot avontuur, ze heeft al twee keer bij de onderbuurvrouw voor de deur gezeten met de gedachte dat ze daar thuis hoorde. Dus geen goed plan.

Stacey heeft het erg naar haar zin.

Vriendelijke groet, Anita

Beste medewerkers/vrijwilligers, 29-12-09
Bijna twee maanden is Amy (Briljant) nu bij ons in huis.Het is een aanwinst gebleken! 
Ze ontpopt zich als een (poes)lief, speels en erg onderzoekend beestje.
De sterilisatie heeft ze goed doorstaan en ze groeit als kool.  Ze is erg aanhankelijk 
en heel gezellig.
Amy lijkt zich al helemaal hier thuis te voelen en wij zijn reuze blij met haar! 
Jullie hebben een goede match gemaakt! Bedankt hiervoor. 
Verder heel veel succes met jullie aseilwerkzaamheden. 
De beste wensen voor het nieuwe jaar. 
Met vriendelijke groet, Maud en Jan

Hallo allemaal.                                           november 2009

 9 dec. 2005 hebben wij het keesje  Tessy  bij u gehaald. Ze was toen 4 jaar.

Iedereen heel nerveus. Wat wil je, alles is nieuw voor je, er stond je heel wat te wachten.

Maar bij de baas op schoot nog even niet. Na 6 maanden kwam ze er om vragen.

Uiteraard kwam de liefde van alle kanten en ze is er niet meer af te krijgen.

Je groeit naar elkaar en ook is er veel vertrouwen want ze doet nu alles om mee te mogen.

In een stoeltjes lift naar 1000 meter hoogte,,geen probleem. Als de baas zegt dat het goed is

Dan is het ook goed. Mooi weer betekend op de motor in de baby zak. Toeren en kleine

Boodschappen doen is geweldig. Bij 120 km per uur nog praatjes ook.

Op vakantie in de caravan, prachtig al die nieuwe luchtjes.

Los lopen is het mooiste wat er is, alleen met boodschappen doen gaat ze aan de riem.

Ze heeft een nadeel, de trap op gaat prima maar naar beneden moet ze gedragen worden.

Dat is onze fout hoor, maar je denkt er niet bij na tot het te laat is. 
Groetjes van                              

Hanneke  en  Karl   Kipping

Hallo asiel-medewerk(st)ers, 19/7/09 

Het is misschien al snel, maar wilde jullie toch even laten weten hoe het met Mouse gaat op het moment.

Ze is nu 2 dagen hier en heeft inmiddels een veilige plek onder de bank gevonden en zit daar het grootste gedeelte van de dag, maar ’s nachts of als er niemand thuis is, merken wij toch enige activiteiten. Zo is ze inmiddels aan het eten en drinken en gebruikte ze de kattenbak. Tot onze verbazing is ze zelfs met een nep muis die er nog ligt van onze vorige kat aan de wandel gegaan.

1 mei  update

Vlak na het vorige mailtje heeft Mouse namelijk een gat in ons dak in de keuken ontdekt en had een heerlijke schuilplaats gemaakt in ons keuken dak. Daar hebben we haar ook weer uit weten te lokken en inmiddels kan ze daar niet meer in.

Toen heeft ze nog een tijd onder de bank gezeten, maar kwam steeds verder naar voren. We zijn ook rustig begonnen met tegen haar praten en dit heeft goed effect, ze kwam op een gegeven moment spontaan onder de bank vandaan en sprong er op en begon mij kopjes te geven.

Vanaf toen liet ze het ook toe dat wij haar aaien onder de bank. Inmiddels komt ze steeds vaker ook onder de bank uit om een kijkje te nemen en te eten.  

Ze is zelfs naast mij komen zitten terwijl ik dit mailtje type en ze is begonnen aan een grote schoonmaak. 

Wij zijn zeer blij dat ze zich op haar gemak voelt. 

30-4-2009

Beste mensen van het Offem,

Djairo doet het geweldig bij ons! Ook in huis is hij heel goed te houden: hij is zelfs voorzichtig ondanks zijn omvang. Voor ons huis ligt een openbaar plantsoen waar hij heerlijk met de bal en zijn floss in de weer is. Vandaag was het weliswaar niet zo mooi weer, maar we hebben hem toch nog even lekker kunnen laten rennen op het veld. Onze katten moeten natuurlijk nog aan hem wennen, maar Djairo en wij zijn absoluut al hele goeie vrienden. We zijn echt heel blij met hem, en wij denken dat hij ook zo over ons denkt. Volgende keer sturen we ook foto's.

Hartelijke groeten van Fred en Fetsje van Zuijlen

Hallo allemaal,

7 maart was het een jaar geleden dat wij Cole, door ons omgedoopt in Moos, maar nu meestal Poes Poes genoemd, ophaalden. De eerste zes weken waren verre van gemakkelijk. Moos was erg schuw en bang en zat boven op een stoel onder tafel naar ons te blazen en at als hij wist dat wij een heel eind bij zijn bakje vandaan waren. Ook gebruikte hij de bak niet van de stress, maar gelukkig ging het na een week of zes ineens beter en nu is hij een erg leuke en aanhankelijke huisgenoot, vooral stapelgek op mijn man. Als we thuis zijn, is hij graag zo dicht mogelijk in zijn/onze buurt, dus hij is best sociaal geworden!

Inmiddels zijn we verhuisd naar Naaldwijk. Ik was vooraf bang dat hij misschien hetzelfde gedrag als een jaar geleden zou gaan vertonen, maar hij voelde zich hier meteen thuis, zoals uit bijgaande foto’s blijkt.

Hartelijke groet van Erna en Moos

Een eerste bericht uit Oegstgeest van Troela  en Toosje.     

De dames durven nog niet echt naar beneden. Wel zitten zij heel graag op Anne's bed en ze slapen daar ook s'nachts.

Eten doen zij goed en miauwen rond 7.00 en 19.00 en vragen om hun eten. Troela heb ik zien drinken, Toosje nog niet (misschien doet zij dat liever stiekem, ik heb ze ook nog nooit de kattenbak in zien gaan en toch kunnen we regelmatig scheppen)

Toosje is schuwer maar moediger en is al naar de eerste verdieping gekomen en heeft onder Lars' bed gelegen. Lars was helemaal blij. Hij had op zijn halfhoogslaper met lades en een open gedeelte al een plekje genaakt voor de poezen.

Troela voelt zich dan wat eenzaam en roept Toosje die lekker geniet van haar alleen zijn.

Allebei moeten af en toe niezen maar zijn niet ziek en tonen ook geen teken van koorts.

Als de bouwers helemaal klaar zijn plagen we die twee een beetje en lokken ze voorzichtig wat lager in huis. Wie weet zijn ze over twee weken al in de woonkamer beland.

Met  vriendelijke groeten, Christine Zender

Hier een berichtje van mij, Harold. Intussen woon ik alweer een aardig tijdje bij mijn nieuwe familie en heb het er erg naar mijn zin en ben al helemaal gewend. De kennismaking met Rudo verliep heel goed en meestal kunnen we het samen goed vinden. We weten nog niet wie nou echt de baas is en af en toe zitten we wel eens achter elkaar aan. Volgens mij ben ik de baas maar Rudo denkt dat hij de baas is. Nou ja, dan gaan we daarna gewoon weer allebei op bed liggen slapen. Ook aan de twee grote hondenvrienden ben ik al aardig gewend. Ze hebben hier ook hele leuke speeltjes en intussen heb ik ook al leren spelen. Goh, wat is dat heerlijk! Het eten smaakt hier ook prima. Ik zou de hele dag wel kunnen eten en vraag daar ook constant om maar helaas trappen ze daar niet altijd in, … zelfs niet als ik heel lief kopjes geef … !?!?!! ’s Nachts slaap ik op het voeteneind van de baasjes, hebben zij lekkere warme voeten en ik lig ook heerlijk. Mijn baasjes vinden mij, net als Rudo, een enorme schat. Maar ja, nou ben ik dat natuurlijk ook……!!! En zo fotogeniek !!! Zoals jullie horen gaat het heel goed met mij. Allemaal nog heel erg bedankt voor de goede opvang en de tijd dat jullie voor me gezorgd hebben.

Groetjes van Harold en Rudo, Cuba, Ramon en baasjes

Hallo Wil,
Wij zijn een jaar verder en willen jou even laten weten hoe dankbaar we jou zijn voor alle zorg tijdens onze moeizame start.
Halverwege december mochten wij met de familie mee naar huis en een dag later stond je voor de deur met een plantenspuit….die we daarna nog vaak hebben verafschuwd! In die spuit zat een goedje wat over ons hele lijf moest worden gespoten, we bleken ringworm te hebben opgelopen.
In een kamertje soort van quarantaine gezeten, een hele maand,en geen kerstboom gezien. Meerder keren per week kwam je kijken en we waren er niet best aan toe. Ringworm, oormijt en verkouden. Gelukkig is nu ALLES verleden tijd en hebben we een heerlijk leventje. We voelen ons samen helemaal compleet en de familie is dol op ons. En terecht! We zijn dan ook voorbeeldig, knuffelen graag en laten bloemen gewoon in de vaas staan. Vrouwtje denkt dat die slechte start de basis is geweest voor dit gedrag…wij denken dat het de goede genen zijn.
Hier wat fotootje en een dikke knuffel voor allemaal van de hele familie en van Murphey en Cato!

Hier een berichtje over de oud Offem bewoonster Jackie (stond in het asiel bekend als Queen)
Nu 1 week bij mij thuis.
Al vanaf dat het kooitje in huis openging ging mevrouw weer haar gang alsof ze niks anders gewend was.
Snuffel hier terug naar baasje kopjes geven, snuffel daar terug naar baasje kopjes geven enz enz.
Eerste maaltje gegeten, kattenbak gevonden, speeltjes gevonden (nog niet zo interresant) en emmm owja kopjes geven aan baasje.
Je merkt het wel, mevrouw is net zo'n aandachtsmonster als in het asiel.
De eerste keer home cinenema geluid was wel even schrikken..(waar komen die stemmen nu vandaan??)
maar al na een paar minuten lekker rustig slapen en laat al die herrie maar gaan.
Tijdens het computeren lekker over het toetsenbord banjeren is ook erg leuk en kopjes geven en in de weg staan tijdens typen doet mevrouw ook als hobby.
Als ik terugkom van werk zit ze lekker op de bank/bed/vloerkleed te wachten en komt je direct begroeten.
Met vreemden is het direct aanhalig zijn en niemand wordt gespaart; Een kopjes en likbeurt wacht op ieder die binnentreed.
Ik heb het echt getroffen met zon lieve tante en wil daarom nogmaals iedereen bij Offem bedanken.
Groetjes, Bart en Jackie

Hallo allemaal! 

Wij zijn Midas en Bert (voorheen Dagobert) en wonen sinds december 2007 in Hoofddorp. We willen jullie graag even vertellen hoe het tot nu toe met ons gaat.

Na een onveilige rit van het asiel naar ons nieuwe huis (ons vrouwtje nam met 80km per uur een rotonde waardoor wij een salto in onze bench maakten) hebben wij ons lekker 4 dagen onder de bank verscholen. Eigen schuld na zo’n actie op de rotonde vonden wij. Na 4 dagen werd het dus tijd om ons huis nader te inspecteren en te beoordelen wat wij, als echte vondelingen, allemaal konden uithalen. Dat bleek helaas niet veel, naast wat krabbelen aan de stoelen. Er stond voor ons een mooie krabpaal en we hebben een eigen tentje! Er is zelfs een rieten-ikea-klim-boom voor ons aangeschaft en een tweede kattenbak, wat een luxe! 

En onze baasjes hebben zelfs weken achtereen met ons in de tuin gewandeld (aan een tuigje) omdat wij dat zo graag wilden. Maar vandaag was dan het hoogtepunt van ons nieuwe toekomst…we mochten eindelijk los in de tuin spelen! Nou en dat hebben we gedaan hoor, lekker ravotten met elkaar en gras eten, lekker languit in de zon en lelijk doen tegen die arrogante kat van de overbuurman, hahaha! En natuurlijk netjes weer naar binnen toen het vrouwtje dat vroeg (NOT!).

Al met al een mooi leventje hier vinden wij. Oh iets over ons zelf vertellen? Nou we zitten allebei op een nieuwe sport; eten. Dat betekend dat we ook flink groeien…we lusten niets behalve Royal Canin Sensible kattenbrokjes, de rest spugen we gewoon uit. Ik, Midas, ben de kleinste, onhandigste, dikste, de meest aanhankelijke en luie man van de twee en natuurlijk ben ik ook de baas. Mijn broer Bert is snel aangebrand, eigengereid, groot, slank, speels en wil alleen geaaid worden wanneer hij daar zin in heeft. Hij wil absoluut niet opgepakt worden dus ben ik steeds de pineut, maar ach ik hou wel van knuffelen.

Nou het gaat dus best lekker met ons (ondanks dat wij wel stoute dingen doen die ik nu liever niet noem ivm ons imago) en dat wilden we jullie even laten weten.

Groetjes van Bert en Midas en ook van ons baasjes.

Hallo, 

Sinds oktober hebben wij Mickey en Crowie in huis. Crowie heet nu Felix. Het gaat erg goed met ze en ze zijn echt super lief.

Felix is de hele dag de hort op en mickey zit het liefst de hele dag op schoot. als er een schoot vrij is zit hij er gelijk op.

ze kunnen het goed vinden, maar af en toe zijn ze een beetje aan het vechten.  

Groetjes, de familie Dam!

Hallo allemaal,

Hier een berichtje van Bowie, sinds een paar weekjes heb ik ook een nieuw baasje.

Toen we van het asiel richting huis gingen vond hij het best spannend. Thuis aangekomen is hij op de krabpaal gaan zitten en heeft alles rond zitten bekijken.

Onze hond vond het ook er leuk en heeft trouw onder de krabpaal zitten wachten en kijken wat Bowie daar allemaal deed. Al snel kwam ze ons toch begroeten alleen Little ( hond) was nog wel eng en kon regelmatig een hengst krijgen.

Nu ruim 3 weken verder gaat het een stuk beter.

Als Little staat te eten kom Bowie graag bij haar staan :).

Bowie is een heerlijke kat die van knuffelen houd en veel geaaid wil worden. Hij speelt heel graag vooral met de kinderen. Sta er zelf van te kijken hoe druk de kinderen ook zijn dat Bowie lekker mee doet. 

Groetjes Patrick, Wendy, Esmee, Nick, Little (hond) en Bowie

Hallo allemaal,

Hier een berichtje van Poempa en Minous. Maandagavond 14 januari zijn wij bij nieuw personeel in huis gekomen. Na een korte rit met de auto, waarin we allebei stil waren, konden wij uit onze draagmanden uit stappen. Er stond water en eten klaar en ook een aantal manden en hangstoelen maar die vinden wij te min dus we besloten na een uurtje snuffelen dat we het beste op de bank en/of stoel konden gaan slapen.

Opeens werd de deur geopend waar wij beide al een aantal keren aan hadden geroken. Poempa zo snel als hij kon sprintte er naar toe en wat bleek er was nog veel meer om te ontdekken. Na een uur waren we het beide zat en zijn maar eens gaan kijken wat ons personeel beneden aan het doen was. Wat bleek alle lichten deden ze uit en zij gingen ook naar boven waarna ze beiden gingen liggen op een groot vierkant, bewegelijk maar wel lekker warm bed. Ik, Poempa, was daar bij en ging ook lekker mee op dat grote bed. Met volle tevredenheid stapte ik over het hele bed en dekbed waarbij ik mijn nagels lekker vrij hun gang lieten gaan. (Het personeel was licht in paniek, ze zeiden: oh jee, straks lekt het bed en vliegen de veren om je oren. Lekker belangrijk duh.) Na 10 minuten dacht ik: dit moet zus ook weten en ben haar gaan halen, zodat we om 23:00 uur heerlijk met z'n vieren in slaap zijn gevallen.

Nu nog geen 2 weken later, hebben we het hele huis onder controle. Rust wanneer we rust willen en wanneer het personeel aan het werk moet (eten geven of aaien) dan wordt er ook redelijk goed geluisterd. Alleen wat eten geven betreft, de tussendoortjes zijn erg karig dat zou best beter kunnen.

Groetjes en liefs

Minous (nieuwe naam Laura),

Poempa (nieuwe naam Hardy)

en het personeel.

Beste vrijwilligers van het dierenasiel.

Helaas moeten wij jullie melden dat we vorige week Nonna hebben moeten laten inslapen .

Drie jaar geleden waren we bij jullie in het asiel en besloten we Nonna mee te nemen.

Naar ons idee de kat die de minste kans had om op een goed plekje terecht te komen na al zo lang bij jullie geweest te zijn.

Vooral in het begin was ze inderdaad erg schuw. Ze kroop weg op de zolder en het duurde ongeveer 2 weken voordat ze wat minder bang werd.

Heel langzaam ging het steeds beter en hoewel ze visite uit de weg ging wende ze wel steeds meer aan ons.

Zodra wij met onze benen omhoog gingen zitten kwam ze met omhooggestoken staart onder onze benen lopen om ons aan te raken. Ze wilde aangehaald worden. Ze kwam naast ons op de bank zitten en begon kopjes te geven, zodanig dat ze soms zelfs omviel en na twee jaar gebeurde het bijna onmogelijke, ze kwam vanzelf op schoot zitten (zie foto).

Na vorig jaar een abces gehad te hebben (waarschijnlijk ruzie met een andere kat), bleek ze vorige week pleuritus te hebben. We hebben nog een paar dagen geprobeerd haar conditie te verbeteren met antibiotica maar dit mocht niet helpen.

Ze at en dronk niet meer en werd steeds zieker. In overleg met de dierenarts hebben we besloten om haar verder lijden te besparen en hebben we haar in laten slapen en haar in de tuin begraven.

Wij wilden jullie door dit berichtje laten weten dat, hoewel we haar maar 3 jaar mochten hebben, we wel geloven dat het voor haar (voor zover mogelijk) goede jaren zijn geweest.

Met vriendelijke groeten,

Fam. Van der Ploeg

Noordwijkerhout 

Aan de medewerkers van het Dierenopvangcentrum Noordwijk.

In april 2000 stierf onze oude kat en omdat we het gezelschap van een poezenbeest toch wel heel erg misten kwamen we bij het asiel in Noordwijk kijken.Daar zagen we Reddie, een al wat oudere, rode poes die er al een aantal maanden zat. Ze was een wat teruggetrokken beestje, dat erg ziek was geweest toen er een virus rondwaarde in het asiel. Eén van de dames noemde haar “een bescheiden poesje” en we vielen als een blok voor haar. We hebben haar meegenomen en na een aantal dagen kreeg ze een andere naam: ze zwaaide namelijk heel erg met haar staart en we plaagden haar een beetje: Saartjestaartje: Saartje werd het dus.Ze was een jaar of 10, misschien 11, had – volgens het begeleidend briefje – een wat zwalkende (actactisch) loopje, was geen schootpoes maar wel een mensenpoes en zou een goede muizenvanger zijn. Op die laatste kwaliteit hebben we haar nooit kunnen betrappen bij gebrek aan muizen, maar de rest klopte helemaal.Op schoot heeft ze nooit gezeten, maar ze lag graag tussen ons in op de bank en toen ze wat meer aan ons gewend raakte zelfs tegen ons aan: maar op schoot? Nee hoor, zo familiaar werd ze niet. 

Een jaar of drie geleden bleek haar schildklier haar hevig dwars te zitten: ze werd steeds magerder, ondanks dat ze veel at. “Stoken met de ramen open”zei de dierenarts en er is toen een schildklierlob verwijderd. Dat heeft ze bijna niet overleefd. Na de operatie bleken er drie infusen nodig om haar weer genoeg energie te geven om te gaan eten en een stevige poes is ze dan ook nooit (meer) geworden. Wel heeft ze altijd medicijnen moeten slikken, wat ze zonder protest toeliet. Vanaf begin dit jaar ging onze Saar achteruit. Geen renbuien meer door de kamer, geen roffelende pootjes op de trap wanneer ze die zo nodig in een enorme spurt op en af moest racen. Ze werd nog magerder, kreeg steeds minder energie en de dierenarts keek steeds bedenkelijker.

Toen kreeg ze blaasontsteking en de medicijnen sloegen niet aan.

Een week geleden geloofden we er eigenlijk al niet meer in, en de dierenarts bevestigde onze bange vermoedens: Saartje was aan het versterven. Ze lag allen nog maar heel stil op ons bed en bewoog nauwelijks. Wilde niet eten, niet drinken, niet geaaid en optillen al helemaal niet: deed pijn…

We hebben met veel verdriet afscheid van haar genomen en afgelopen woensdag hebben we onze lieve Saar moeten laten inslapen, het ging niet meer. Ze is in m’n armen gestorven.

We missen haar verschrikkelijk: geen Saar meer die ’s ochtends als de wekker gaat om ons hoofd heen gaat lopen mauwen: opstaan jullie! Ze zit niet meer op de badmat naast mijn man, wanneer hij zich staat te scheren en ze hele “gesprekken’ met hem hield.

Wanneer we s’ avonds de tv uitzetten sprong ze van de bank en ging vast bij de trap staan, want dan gingen we naar boven. Alleen zetten we de tv ook wel eens om 8 uur uit en gingen dan niet naar boven. Dan bleef ze een hele poos heen en weer lopen tussen ons en de trap en leverde “commentaar’.

Niet meer naast ons scharrelen wanneer we in de tuin bezig zijn (in haar eentje durfde ze maar heel eventjes de tuin in). Geen Saar meer die luid mauwend op ons af komt wanneer we even weg zijn geweest en geen zachte kopjes meer tegen onze armen wanneer ze snorrend tussen ons in op de bank lag. Na zeven jaar geen Saartje meer; we moeten nog erg aan het idee wennen.

We zijn geen mensen die meteen de ene kat vervangen door een andere. We willen nu even niets. Maar omdat we al 35 jaar katten hebben gehad (als we ze zelf niet hadden kwam er wel weer eentje aanlopen) sluit ik ook niet uit dat we er over een paar maanden weer heel anders over denken. Dan komen we wel eens langs, kijken of er weer zo’n wat ouder kat is die, net als Saar, nog een aantal jaren bij ons een thuis vindt en – zoals alle katten die we in al die jaren hadden – ons hart verovert.

Met vriendelijke groet,

Joan Westerman

Sassenheim

Hallo,
 
Hier spreekt Lenny,
de zwerver die na 3,5 jaar zijn baasjes weer terug gevonden heeft.
Poeh wat was dat spannend zeg. Werd weer in dat mandje gestopt. Ik maar miauwen onderweg want ja hallo ik was de vrijheid gewend.........
Toen kwam ik ineens in een huis terecht.
2 grote neuzen snuffelde aan mijn mandje, maar ik had geen zin om te reageren, vond het veel te spannend.
Toen ging mijn mandje open... Ik keek in de rondte en wat zag ik tot mijn verbazing ......... mijn 2 herder vriendinnen die ik al zo lang niet meer gezien had. Ben gelijk op ze af gerend en heb ze even een dikke knuffel gegeven. Ze hadden mij blijkbaar ook gemist, want ik kreeg een paar grote likken over mijn koppie.
Al snel had ik de etenstafel weer teruggevonden......
En wat schetste mijn verbazing: ze hadden een heerlijke, schone kattenbak die ik gelijk even ben gaan vervuilen. Ze moeten toch weten dat ik terug ben.
Hè, wie zag ik daar lopen.... mijn oude vriend Nicolai... Ben gelijk even gaan kijken, maar hij vond mij best wel eng. De kennismaking met mijn broertje Patser ging ook niet zo super. Voor het laatst gezien toen hij 4 maanden oud was, nu een volwassen kat met 3 poten. Hoe kan dat nou! Mijn broertje kende mij blijkbaar ook niet meer, want hij vond mij heel erg eng.
Nou ja, als zij mij geen aandacht geven ga ik maar even naar het vrouwtje. Heb even heerlijk een uur op schoot gezeten. Heerlijk hoor, weer een huis met allemaal oude bekenden.
Het werd al wat later dus gingen we met zijn allen naar bed. Heb nog even heerlijk bij het vrouwtje liggen snoezen, tot ongeveer 4:30.
Nicolai houdt er niet van als alle deuren dicht zitten, dus riep hij al telkens van doe die deur open, ik wil naar buiten. De baasjes reageerden niet, dus heeft Nicolai zelf de voordeur open gesprongen.
Ja, nieuwsgierig als ik was, ben ik ook maar even naar buiten gelopen. Even de buurt rond gekeken.
Na een tijdje hoorde ik de baasjes roepen, dus ben ik maar weer richting huis gelopen. Daar werd ik gelijk opgepakt en naar binnen gesleurd.
Kreeg op mijn kop dat ik wel 2 uur weggeweest was en dat ze bang waren mij nooit meer terug te zien. Nou zeg, ik was gewoon even aan het rondkijken. Ben er toch weer.....
Alles is daarna op slot gegaan, zodat Nicolai niet weer hetzelfde geintje uit kon halen.
De dagen erna ging het steeds beter. Patser kwam steeds dichterbij en op een gegeven moment hebben we vriendschap gesloten. Met Nicolai ging het ook goed.
Alleen een week later werd ik erg ziek. Had koorts en lag de hele dag stilletjes in een hoekje te slapen. Mijn baasjes besloten toch maar even naar de dierenarts met mij te rijden. Wat bleek: ik had een groot abces op mijn koppie. Ze hebben deze schoongemaakt en ik heb antibiotica gehad.
Gelijk kreeg ik ook weer mijn enting, want ja die had ik ook al 3 jaar niet meer gehad.
Mijn koppie genas snel en ik ging weer helemaal opleven. Helaas ging ik 5 dagen later niezen. Bah, ik voelde me niet zo lekker. Baasje heeft de dierenarts weer gebeld, maar deze zei omdat ik al een spuit had gehad dit vanzelf wel weer weg zou gaan. Alleen lopen mijn vriendjes nu ook te niezen en te snotteren. Heb ze denk ik een beetje aangestoken.....
Zij hebben nu ook medicijnen.           
Naar buiten ga ik niet graag. Ik kan wel door het kattenluik, maar vind het bij de kachel en bij de baasjes veel gezelliger.
Alleen 's morgens vroeg mee de honden uitlaten doe ik graag.
 
Ik heb mijn huis weer gevonden en heb het prima naar mijn zin.
Lig zoveel mogelijk bij de baasjes op schoot (zelfs zoveel dat ze er af en toe ziek van
worden hahaha)
Ik wil jullie bedanken dat jullie mij weer herenigd hebben met mijn baasjes.
 
Met een poot en een kopje,
Lenny

Beste Linda en andere verzorgers,

Gisterenavond heb ik Ollie opgehaald, we noemen haar nu Mollie (klinkt voor haar hetzelfde en past leuk bij de naam van haar 'zusje' Maddy). Mollie is inderdaad een heel lief, aanhankelijk en sociaal katje. Ze ging gisteren heel gewillig mee en toen ze thuis uit de reismand mocht, kwam ze meteen kopjes geven. Daarna begon de snuffeltoer. Ze heeft hier aardig wat ruimte tot haar beschikking, inclusief een altijd toegankelijk balkon en dak van het trapportaal waar ze lekker in de zon kan liggen en van de frisse lucht kan genieten. Nadat ze wat gegeten had en op haar gemak was, heb ik Maddy kennis met haar laten maken. Mollie kwam meteen naar haar toe, maar Maddy ging blazen. Hoewel Maddy uit een gezin komt waar ook andere katten waren, is ze de laatste 6 jaar bij mij enigst dier geweest. Ze ziet wel katten beneden lopen, maar had nooit meer echt dierencontact. In de loop van de avond draaide het verhaal om, Maddy wilde wel contact maken, maar Mollie dacht 'bekijk het nu maar'. Echt een lapjeskat. Hopelijk zullen ze goed aan elkaar wennen, ik zal er zeker alles aan doen. De rest van de week werk ik niet, zodat ik Mollie zich een beetje begeleid thuis kan laten voelen. Lag Mollie in het begin van de avond nog in de keuken en op het kleedje in de douche, toen ik gisterenavond naar bed ging, lag mevrouw daar vorstelijk op me te wachten. Ze begon hard te knorren en kroop lekker tegen me aan. Was even wennen voor mijn kat, want toen die haar nachtplekje op bed wilde opzoeken, sprong ze bijna bovenop Mollie. Dat was dus weer even blazen.

Mollie eet prima, het zachte seniorvoer gaat erin als koek en blijft er ook in. Ze heeft alleen een keer wat brokjes uitgespuugd, maar daar hadden jullie me al voor gewaarschuwd.

Ik denk dat Mollie zich hier al prima thuis voelt en helemaal op haar plekje is. Ze ligt nu languit op de bank te slapen. Ze krijgt veel liefde  en aandacht, wat ik als poezenmens niet meer als normaal vind overigens.

Tot zover het nieuws over Mollie en haar nieuwe baasje en zusje, alles gaat goed en ze thuis!!!

 Groetjes, Renate van Leeuwen

Hallo, 

inmiddels zijn wij al weer een maand de trotse eigenaars van Lion (de blonde op de foto). Het gaat heel erg goed met hem, eigenlijk  voelde hij zich vanaf de eerste dag al helemaal thuis bij ons.  Bella (onze andere hond, de zwarte) en Lion zijn echt een stelletje, ze likken elkaar en ze slapen lekker tegen elkaar aan en af en toe breken ze de boel af bij ons als ze elkaar achterna zitten. In het begin ging het met de katten en Lion niet zo goed (dat lag aan de katten, niet aan Lion), inmiddels zijn de katten al helemaal aan hem gewend. Lion is een heel sociale hond, hij kan het echt met elke hond goed vinden. Hij is ook dol op water, d.w.z. hij gaat graag pootjebaden, zwemmen durft hij (nog) niet. Achter een balletje aan rennen en stoktrekken vindt hij ook geweldig leuk. Kortom : Lion is een hartstikke leuke hond, waar we erg blij mee zijn.

 Groetjes van familie de Groot en een poot van Lion en Bella.

Echt maatjes met onze andere poes Brikkie (lapjespoes) is ze niet, maar ze hebben ieder hun eigen plekjes om te luieren, dus ruzie hoeven ze niet te maken.
Bambina mag niet te lang buiten blijven, als het donker wordt komt haar jachtinstinct boven en blijft ze rustig tot ver in de avond buiten ravotten, maar ze komt altijd terug als ze uitgespeeld is.
Ze voelt zich duidelijk thuis bij ons, dat is fijn. Zodra het etenstijd is, is ze er als de kippen bij.
Bambina komt graag lekker tegen je aan liggen, vooral buiten in de zon vind ze dat heerlijk. Als ze het zat is om aangehaald te worden, merk je dat gauw genoeg, dan zet ze even haar nagels en tandjes in je arm of hand, maar ze bedoelt dit niet echt gemeen, ze zegt ermee dat ze even rust wil.
Daarna is alles weer goed.
We zijn erg blij met Bambina en hopen dat er nog veel katten geplaatst worden!Ik heb gezien dat dat ook goed gaat.

Groetjes Marielle en de rest van de fam. Martin en pootjes van

Bambina (en Brikkie)